من جلوه هستی را در حیای چشمان تو دیدم

تو را در خلوت شبهایم فریاد کردم

صبورانه سوختم و ساختم

با منی ، با من بمان

تا سرود عشقم را با عشق بسازم

نتونستم ،نتونستم قد رعنا تو ببینم

آخه چشمی که پر آبه فرصت دیدن نداره

نتونستم گل سرخی واست از باغچه بچینم

 آخه دستی که بلرزه جرات چیدن نداره

ياد گرفتم كه عشق با تمام عظمتش 3-2 ماه بيشتر زنده نيست ياد گرفتم كه عشق يعني فاصله و فاصله يعني 2 خط موازي كه هيچگاه به هم نمي رسند ياد گرفتم در عشق هيچكس به اندازه خودت وفادار نيست و ياد گرفتم هر چه عاشق تري ، تنهاتري

چون ديگر رهگذري از كوچه پس كو چه هاي شهرم نمي گذرد تا سر گرداني مرا ببيند .

چون انتها را نمي بينم .تا براي رسيدن به آن اشتياقي نداشته باشم

شب را دوست دارم چون ديگر هيچ عابري از دور اشك هاي يخ زده ام را در گوشه ي چشمان بي فروغم نمي بيند

شب را دوست دارم : چرا كه اولين بار تو را در شب يافتم از شب مي ترسم : تو را در شب از دست دادم.

از شب متنفرم ، به اندازه ي تمام عشق هاي دروغين با آفتاب قهرم چرا شبها به ديدارم نمي آيد؟

شب برای چیدن ستاره های قلبت خواهم آمد. 

بیدار باش من با سبدی پر از بوسه می آیم

 و آن را قبل از چیدن روی گونه هایت می کارم

 تا بدانی ای خوبم دوستت دارم

اي مسافر ! اي جدا ناشدني !

گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر !

 تا به کام دل ببينمت .
بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .

هیچوقت به دنبال کسی نباش که با اون بتونی زندگی کنی

همیشه بدنبال کسی باش که بدون اون نتونی زندگی کنی

                                                 تقدیم به تو...