بزرگ بود
و از اهالی امروز بود
و باتمام افق های باز نسبت داشت
و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید...

صداش به شكل حزن پریشان واقعیت بود
و پلك هاش مسیر نبض عناصر را به ما نشان داد
و دست هاش
هوای صاف سخاوت را
ورق زد
و مهربانی را
به سمت ما كوچاند...

به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را
برای آینه تفسیر كرد ...

توی این کوچه بن بست به دنیا امدیم

                     توی این کوچه داریم پا می گیریم

هیچ کس فکر نکرد که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست .

 و همه مردم شهر بانگ برداشتند که چرا سیمان نیست.

و کسی فکر نکرد که چرا ایمان نیست.

وزمانی شده است که به غیر از انسان هیچ چیز ارزان نیست