چه غريب بود اين منطق ما..

چه ميخواست ز ما اين عقل ما..

نه با احساس هم درد بود..

نه به ياري گريه هايمان مي آمد..!

عقل و منطقي بود در جدالي طولاني..

با احساس و قلب ما...

دانسته های ما

بر بال باورهای مان بسته است .

وقتی چیزی می اموزیم

چندین چراغ در دهلیز باور ها می افروزیم ...

بالاترین نا باوری مرگ است .....

در عرصه پیکارمان با مرگ .........تدبیری نمی دانیم ........................................

وقتی شبیخون میزند نا چار

در بهت در ناباوری خاموش می مانیم ..............................................................

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد

 نمي خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت ولي بسيار مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكي سازد

 گلويم سوتكي باشد به دست كودكي گستاخ و بازيگوش و او هر روز و پي در پي دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد بدين سان بشكند دائم سكوت مرگبارم